Nedamet

Ayırıyorum kendimi parçalara

Başka türlü var olamam inancıyla dönüşüyorum yapboza

Bütün hepsini düzenleyip koyuyorum dolabıma

Değişiyorum parçalarımı ihtiyacım olduğunda

Sanıyorum ki herkes benle aynı, hepimizin dolabı bir yığın lime

Dolaştıkça bu dünyada bulamıyorum kayıpları asla

Anlıyorum sonra, ben bir yaratıkmışım aslında

Kendimi herkese benzeteyim derken kalmışım eksik kısımlarla

Ve hayat yaşanabilirmiş tek parça, ama çok geç benim için şu anda

Belki koysaydım kısımlarımı doğru dolaplara

Tamamlanabilirdim, olabilirdim bir bütün, çok zaman geçmiş olsa da

Fakat bulamamışım doğru kapıyı, umuda açılanı, bu yaşamda

O yüzden kayboluvermişim kendi yokluklarımda

Bu yüzden izliyorum boşluğu amansızca

Karadeliğe çekilirken ruhum parça parça

Bekliyor bedenim umudu kapı eşiğinde, yanlış kapıyı seçsem de

Kurtulmak için bir çare vardır elbette haplardan başka

Pek mümkün görünmüyor ama bulunduğum zamanda

Var mı acaba başka bir dünya, ruhun bulunduğu yalnızca

Yoksa ibaret miyim bu titrek bedenden süzülen boşlukta

Hiranur Kökçan